To vööl is to vööl

 Uns Leven ward alln’s gauer un gauer. Alln’s spöölt sük vandage in een Tempo av, dat een gor keen Tied mehr to’n Nahdenken hett. All uns Proten löppt upstünd meest all in drafft av, dat een gor nich alln’s verstahn kann. Daarto hebb ik een oll Geschicht funnen, de wall vöör hunnerttwintig Johrn togahn is:

Dor wassen mol twee Buuren, Harm un Hinnerk, in een lüttje Dörp in’t Rheiderland, westelk van de Eems. De harrn mitnanner utmakt, dat se an een Saterdag, wenn Veehmarkt weer, mit ’n poor Enters nah Leer fohrn wullen.
Bitieden an’n Mörgen drapen se sük, een Handslag mit ›Moin‹ was noog för dat Begröten, un av gung de Tuur over de fief Kilometer nah de Kreisstadt Leer.

bingum_3
  
    An de Fähr over de Eems, up’t Noord, as se door ankemen, mussen se wachten, dor passt’en man blot twee, dree Wagens up de Pünt.
Harm keek nah dat Water van de Eems, de sacht na de See hentruck. Denn meent he, un keek dorbi up dat blaugriese Water daal, »Wi hebb’n Hoogwater
Hinnerk seeg hüm an, nickkoppte denn un see kört un knapp: »Jo!«
   
Eeen Tied later weren se denn in Leer up’n Markt. Se moken hör Saken klor, so as se dat doon wull’n, drunken denn in’ne Waag’ noch ’n Beer un’n Genever und weer’n denn up’n Weg na Huus hen.
Na een Stünn kwammen se weer bi Noord an’ne Fährpünt an. Harm keek weer na dat Water van de Eems. Dorbi meent he: »Dat Water geiht all weer hendaal!«
Hinnerk keek sien Fründ van de Sied an, spejde denn over de Wagenkant in’t Water un see denn mitt een Kiekje up de Eems: »Hm!«

Weer to Huus ankamen, seen se »Tschüss« mit een Handslag. Hinnerks Frau Gesa kwamm ut de Döör, as Hinnerk sien Peer utspannde un frog ehrn Mann: »Na? Wo weer’t? All up Stee?«
Hinnerk nickkoppte. »Jo, man mit Harm fahr ik dor nich mehr hen!« Gesa frog verbaast: »Woso dat denn?«
»Woso? De wass de heel Tied blots an  prooten, dat is mi allto vööl!«