Se sünd all weg …

Greta holl ehr Aam an, as se nah dat leste Waldstück dat olle Huus middenmang in’n Holt sehn kunn. Dor keem een Bült van Torüggdenken mit eens weer hoog, Billers ut ehr Jöögd, ut de Kinnertied.

        Dat Öllernhuus lagg nu in’n lechte Sünnschien, een poor scharrige Spölereen van de hoge Eekenböm geven wesselnde Billers up de Wand van dat Huus. Man de Straalen van de Sünn wiesen nu aber ok all dat, wat in de lesste Johrn dalgahn was. De Verfall kunn nu keen Minsch mehr todecken! De Müürn un dat Dack weern mit Efeu overwussen, de Tuunpadd was all neet mehr to sehn und dat Iesenheck was unner de Rust ok neet mehr to erkenn. Hunnerte van lüttje Rosen overwussen all dat vergahn Wark. De Husdöör stunn wiet open, so as wenn se seggn wull: »Stapp doch in, ik wacht up di!«div_331

        De heet Sömmerwind weiht döör dat Huus. Se harr all bi’t Instappen disse muffige Rök markt, de Stoff van verleden Jahren dwirrlde döör all de Kamers un Stuven liek as Müggn in’n Sünnschien. Dat olle Huus was dormals upgeven warrn, as de Planstee van de Förster nich mehr besett wurr. Kötthauen Finsterschieven, utnannerfallen Blinden, grau, ramponeert un mit de Rök van verleden Jahren. De klatterten all bi de minnste Windböi. Hoogwussen Planten und Kruud harr sük överall breedmakt. Dat sach so recht gottsarbarmlik ut, daar kunn een mall van worden.

        Greta stunn still in de Huusdöör, leet de Biller an sük vörbitrecken. Dor weer nix mehr so, as se dat in de leste Jahr’n vöör ehr Ogen sehn harr. Dat weer een rechte Truur, wat se nu föhlen dee. Se müsst sük denn up de Drüppel van de Döör hensetten. Nüms weer mehr daar, un all dat Föhlen ut ehr Kinnertied, dat weer eenfach verswunnen!

        Dat weer nich to begriepen. Keeneen is mehr hier, se sünd all wegtrucken, ehr Familie hett ehr eegen Vergangenheid achter sük laten. De oll Breefkast an’ne Döör is noch een Overblievsel van de fröhere Tied. Domaals was he swart lackeert un harr de eersten Breefen van de Frünnen verwahren kunnt. Man nu is he rusterg un unansehnelk wurrn. Dat leet so as een oll Minsch mit Buulen un Teeken van’t Leven over all Tieden weg.per_011

        Greta versöcht nu dat lüttje Döörke vant de Breefkast open to kriegen. Unverwacht gung dat licht! Un denn, up eens verfehrt se sük doch noch: Dor lagg een Breef in, ollersbruun, een Naam boven upschreven, in verbleken Bookstaven: för Grit! Dat Hart mook nu’n gewaltige Sprung in hör Kinnertied, se kunn so recht de Woorden van de Moder höör’n, as se nu anfung, de kört Breef to lesen.

Dat Datum boven up weer all achttein Jahr old!

Mien leeve lüttje Grit!

Amenn kummt doch maal de Tied, dat Du disse Woorden leesen kannst. Du büst dormals weggahn, so eenfach weggahn, wi kunn’n Di neet holl’n. Uns Huus hier was nich groot noog för Di, Du wullst alltieden na buten in’ne wiede Welt. De harr Di immerto antrucken, daar kunn nüms wat an doon. Un nu? Büst Du ’n grode Star worrn? Wi hebb’n nooit nich wat van di höört.

Ja, mien leeve Grit, wi köön’t hier in dat Huus nu nich langer blieven. Wi möten ümtrecken, een lüttje Wohnen is för uns nu groot noog. Dien Brör is ok nich mehr daar, he leevt nu in Australien.
Ja Grit, wi kunn’n di ni nich tofaat kriegen, Du hesst uns keen Adress tokamen loten, wi wussn gor nix van di. Of wi nu noch leven, wenn Du maal weer torüggkummst, dat steiht in de Steern’s. Man wi wünsken Di alln’s Gode för dien Leven, mien Kind.
Dien Vader un Moder

 

        Greta hollt nu de Breef in hör Hannen, hör Schuller harrn sük tosamentrucken, se kunn sük vöör Tranen nich mehr holl’n. Se kummt sük so elennig vöör. De Oogen van hör Moder seeg se vöör sük, de ofarbeid Hannen un dat Gesicht mit Follen un Knittern.
              Noit in hör Leven harr Moder sük wat gönnt, alltied weer se blots för hör Familie daarwesen. Un denn, Gretas Vader. Se sach hüm vöör sük, wo he mörgens sien Büss umhung. Berta, de Münsterlander Hündche to sü reep, he dreihte sük denn alltieds nochmaal üm, wunk to Kinner un Frau un weer denn in’n Holt verswunn.

        Greta hollt immerto Moders Breef in hör Hannen, as se nochmaals döör dat Huus geiht. Se versökt daarbi, de Rök van de Kinnertied weertofinnen, dat Odeur, dat hier mal to Huus was, as se noch ’n lüttje Kind weer.
Man daar weer nix mehr, daar weer man blots noch de Rök van Flüggt un Eensamkeit. Dat Holt van de Deelen is döör de Fuchtigheid upquull’n. Van de Trapp kunn de Frau tüsken de Dackpannen un Spitzböhn hendör de blaue Hemel un de witte Wulken sehn.
Und denn in’t Huus, afreeten Tapet’n, denn weern daar welken van steenolle Möbelstück’n, een grode Teppich de van de Müüs all anfreten was. An all dat kunn een sehn, dat hier alln’s sük sülm overlaten weer.

        Dor, up de Stohl lag noch een Book, ollersbruun un half verreten. Greta versöökt de Titel to les’n: »Die Flusspiraten vom Mississippi« van Friedrich Gerstäcker.
Nu wüss se dat, dat Book harr ehr Brör höört! Se kummt in’t Nahdenken - wo Hinnerk woll ofbleven is? Se harr all over dartig Johrn nix mehr van em höört. Eeen of anner Fründ harr domaals maal seggt, dat ehr Brör utwannert weer nah Australien.

        Sövenundartig Jahr, wat is dat för een lange Tied! Een Tied, in de Greta in Amerika Karriere makt harr, in de se een grode Musikstar worrn weer, dat Leevke van all Teenies! Dat was een Tied, in de ehr Öllern in de Gedanken gor ni’mehr vörkomen weern. Een Tied, in de Greta tweemol verheirat was un ok tweemol scheddt!

        »Unstadig un flücht sallt du wesen up de Eer!«
Wo harr se dat noch leest? Ach, dat stunn doch woll in de Bibel, docht se mit ’n kort Uplachen.
As se domaals nah een grode Stried mit ehr Vader allns achter sük leet, harr se all dat, wat Papa see, mit een lüttje Achseltrucken eenfach wegschuven.
»Ik bruuk jo nich, ik kann mien Weg alleen gahn. Un wenn ji mi dat nich günnt, denn geiht dat wiss ok ohn jo!«
              Un dat weer ohn de Öllern gahn. Man, welke Meit weer dat wesen! Un wovöl Pien harr dat köst. Ja, am Enn harr se dat denn henkregen. Klar, so faken harr Greta mit de Gedanken spölt, sük bi de Öllern to melden. Abers denn keem ehr falske Stolt daartüsken un denn harr se dat nahlaten. Un vandage, veertig Jahr later? Se harr bi’t Amt rutkreegen, dat beid öllern nich mehr an’t Leven weern. De Vader is all vöör tein Jahr’n starven, Moder harr noch bit vöör drei Johrn in so’n Pflegeheim in Neustadt leevt, daar is se denn ok ni mehr wegkamen.Mensch_220

        Un Greta, de grote Star? Dat is se nu all lang nich mehr, dat gung all vöör ’n Rieg van Johr’n dal mit ehr Karriere! Se worr man blot noch brukt bi Bäderreisen in so’n Nebenprogramm, annertieds bi’t Inrichten van een neei Supermarkt.

        Greta fung bitter an’t Lachen. Vader harr domaals seggt: »Dat is een Kunst, de blot solang fragt is, as du jung un knackig büst. Un denn, Grit? Wat is denn? Wat is Mörgen?«

»Mörgen, Mörgen.« Se harr afwunken. »Wat heet dat all? Ik kann wat, un dat tellt!«
»Wat kanns du denn würrelk, Grit?« harr ehr Vader seggt un Moder koppschüttelt man blot noch.
Gretas Karriere brocht ehr woll een Bült Dalers in, man bliede weer se net so fak wesen. De Dollar weer gauer weg as he verdeent weer.

        Een poor Tranen fullen in de Stoff van’t olle Huus. Daar was nu keen Huus mehr, daar weern keen Minschen mehr, de Greta tohörn dehn. Daar was blots noch een Künstlerin, de mit de Anteken van’t Öllerwarrn leven muss und de geern torüggkomen wörr in dat ol Nest van ehr Kinnertied!

        Dor, in dat oll Huus an de Kant van dat Holt harr maal dat Glück wohnt. Dat was ok wall utwannert, keeneen kunn dat nu weeten, wohen.
Man nu is allns leeg, dat Huus, hör Hart, hör Leven …