Gott

All lang hebb ik di söcht,
Achter de Schiewen
vun lichte Finstern.
Midden in de heel Bült
van bliede Minschen.

Ik hebb di söcht
in de stille Karken
un de luude Bahnhofshallen.
Achter de Biller
van modern Malers
un in de düüstere Eensamkeit
van mien Gedanken.

Ik kunn di nich finnen
un haar di doch alltied söcht 
in all dat, wat buten is.

Averst, du weerst
all lang in mien Seel,
heel deep ... 

 

 

 

 

 

To laat!

 De Tied is lang all vörbi,
kummt nich mehr torügg.
Heel sacht spört eens
sien verloren Glück.

De Tied is vörbi,
daar kannst’s nix an maken,
kanns nich denken,
nich lachen, nich slapen.

Dusend heet Tranen
in dusend düstere Stünnen, 
glöövst du warachtig,
du kunnst dat Glück noch finnen?

All’ns is verspeelt,
un du hess dat nich markt,
wo de Leevde vergahn is,
- un nu ist dat to laat!

 

 

 

 

 

 

Grootmoder

 Mitünner is mi to’n Weenen.
Ik seh de griese Hemel
un weet daarbi.
dat wehr mal alln‘s scheefgahn is
in mien Leven.

Denn treckt mi dat hendaal 
in dien lüttje Welt,
van Regenbogenfarven vull
so as ik de
in all de Tieden kennde.

Een Stückje van de Hemel,
ok wenn he mennigmaal weent,
un nachtens fall’n de Steern
van baben dal up 
düsterblauen Samt.

Wenn ik dann weer gahn mutt,
dreih ik mi um
kiek nochmol torügg 
un seh dien leste Smüüstern
un nehm dat jüst mit
in mien griese Dag.

 

 

 

 

 

 

Insicht

 Dat word ok noch annere Dagen geven,
wo de Sünnschien de Eerd küsst.
Daar werdt ok noch annere Minschen leven,
wenn du all langtied nich mehr daar büst.

Dien Güstern weer - is nu nich mehr.
Dat hett di seeker heel veel geven,
mar, wo moi dat ok wesen weer,
van dag an is dat dien neei’t Leven.

Mit ehr Kinner hett de Tied
nu maal nich mehr groot Erbarmen,
se fragt nich na verleeden Tieden,
se hollt de Tokunft in ehr Armen.

Daar worden ok noch annere Dagen komen,
wo dat regent up disse moie Eerd.
Wenn du evkes daalfallst, kanns du opstahn,
un uns Eerd de brukt ok Regenweer.

 

 

 

 

 

 

Mitünner

Mitünner
seh ik di nich.
Denn blifft alleen de Hope,
dat achter allens
een Sinn to finnen is,
de ik an een annern Dag
in dien Lücht
wies warrn do.

Man vandage 
bliev ik in’n Düstern …

 

 

 

 

 

Blots een Dröm?

 Witte Wulken drieven licht an’n Heven
een freue Fleerling fladdert 
mank de geele Blöden 
van’t Forsythienstruuk
as wenn he danzen wull.

De Wiedenboom küsst ganz sacht 
de Sülverspeegel van de Beek.
Up‘t Dack singt noch een Amsel 
ehr Leed van 
Avendsünn un Lievde.

boven an de Heven 
fleegen wilde Göös,
ehr Schriegen höört een noch,
wenn se all weg sünd 
över Watt un See.

Ik stah an’n Diek, 
- de Avendsünn ward nu all sachten rood -
un föhl de Freeden deep in mien Hart.
Man, worüm is mi so, 
as weer dat bloots een Drööm?

 

 

 

 

 

 

Leddig un still

 Still is’t warrn 
in mien Huus
still un leddig

alleen dat Erinnern
sit deep
in all de Müürn.

stilkens an Avend
luurt de Wind
döör dat Fenster.

Still ist dat warrn
in mien Huus
van dunn af an 
dat du weggahn büst.

 

 

 

 

 

 

An de een Dag

An de Sömmerdag
as de Sünn
ehr Kraft verloorn harr,
as de Welt mit eens 
doodenstill weer,
as all Blööm
ehr Koppen hangen leten,
daar weern de Bladen vull van 
sülverhellen Dau.
Oder weern dat
man blots 
mien Traanen?

 

 

 

 

 

 

De Dag is meist vörbi

 Witte Wulken drieven licht an’n Hemel,
een frohe Fleerling fladdert 
tüsken de geele Blössems 
van’t Forsythienstruuk,
as wenn he danzen wull.

De Wiedenboom küsst ganz sacht 
de Sülverspeegel van de Beek.
Up‘t Dack singt noch een Amsel 
ehr Leed van 
Avendsünn un Lievde.

boven an de Hemel 
fleegen wilde Göös,
ehr Schriegen hört een noch,
wenn se all weg sünd 
över Watt un See.

Ik stah an’n Diek, 
de Avendsünn ward nu all sachten root
un föhl de Freeden deep in mien Hart.
Man, worüm is mi so, 
as weer dat bloots een Drööm?

 

 

 

 

 

 

Deepsinnige Tahlen

All Ratsels sünn nu uplööst.
Dor gifft dat nix mehr to erkunnen.
All Woorden sünn nu seggt,
daar blifft nu nix mehr to vertell’n.

Wannehr weer dat, 
dat de Mund bloots noch sweegen dee?
Wannehr weer dat,
dat de Han‘n sik nich mehr röhren wull‘n?

Nu sitten se door
un kieken annanner vörbi.
Und tüsken hör
sitten fiefuntwintig Johren!

 

 

 

 

 

 

De Döör to mien Hart

 Un nu steihst du vöör mien Hart
probeerst duusend Slötels
üm döör disse Döör to kamen.

Maak di dat doch nich so swoor,
du muttst doch blots de Klink 
daal drücken!

Min Hart weer nooit vöör di verslaten,
ik stah achter de Döör un töv up di-
mit wiet open Arms.

 

 

 

 

Ik hebb di leev

 Wat ik di noch seggn wull,
rosenrood Wulken
weern hüt in’n Dag an de Hemel.
Avendwulken.
Woneem willt se nar to ?
Woneem kummt se her?

Vörbi un glieks vergaan.
Deepblau ist de Hemel,
vull van dusend Steerns.
Steerns, de lachen,
lachen liek so as du!


Wat ik di noch seggn wull:
Ik denk an di.
Ik hebb di leev.

 

 

 

 

 

 

  

Mien Kortenhuus

Dat weer een Dag
een Dag as dusend vördem all.
De Sünnschien lücht 
wiet över’t Land
un all de Bööm un Blömen 
stunn in smucke Klören.

Du keemst
un trockst van unnern 
een Koort
ut mien lütt Koortenhuus
un allens in mien Leven
full in sik tosamen!

 

 

 

 

 

 

Een paar Woorden

 Een paar Woorden,
Ik har de so ersehnt.
Wi snackten,
wi snackten ananner vörbii
un hebbn doch nich een Woord seggt.

Allens is nu leddig,
de Gedanken
sünd witte Bladen, 
wo nix upsteiht,
nüms van uns is moedig noeg,
de full to schriewen.

Jedeen is bang,
de Annere 
kunn dat lesen ...

 

 

 

 

 

 

 In de Tied

Domaals, in de Tied,
as du mi hebb‘n wullst
un harrst mi no nich,
wullst du mi so, as ik weer.

Denn, in de Tied,
as du mi kregen harrst,
wullst du mi so, 
as ik nich weer.

Un as ik denn so weer,
as du mi alltied 
wullt hesst, 
daar - wull ik nich meer.

 

 

 

 

 

 

 Överblievsels

Dat is nu all’ns
wat överbleeven is,
de Rest ok van mien Leven,
dat lesste Stück wat to mi höört?

De Overblievsels 
van mien Leevde,
de Rest ok van mien Föhlen
wat daar maal weer un doch nich bleev?

Mien lesst Gedanken,
de Rest van di, 
seggt mi: Ik harr di leev!
Man du büst all lang nich mehr hier …

 

 

 

 

 

 

Mien Moder

Noch in keen Tied 
kunn ik mi recht bi di bedanken,
för all die Meit, ut mi de Minsch to maken,
de ik vandag bün.
För all dien Sörgen un Gedanken,
dien wunnerbar‘t Lachen.

Du hest mi lehrt, 
dat Leeven hett een Sinn!
Du hest mi weesen 
in goden un in slechten Stünnen:
Minsch sien, dat heet de Annern helpen 
un heet ok instohn för dat Recht.

Hesst mi faken seggt 
to all mien lüttje Sünnen:
Min Jung, wat du daar dahn hest,
dat weer schlecht!

Daarover sünn nu hengahn
een heel Deel Johrn, dat ik di sehn hebb 
daar tüsken Blömen mit dien witte Haaren.

Och, weer ik eenmol 
noch mit di tosamen, 
denn see ik eenfach »Danke«, 
so as in Kinnerdagen, »Ik bün nu door, 
du müss di nich mehr plagen!«

 

 

 

 

 

 

Hopen

So mennigmaal hebb ik 
in dien Oogen
een Spoer van Truer sehn.
Dat weer nich mooi
un mokt mi ok keen Freid,
dat hett mi sehr doon, 
dat ik dat faken sehn mus’t.

Vandag weet ik nu,
worüm dat nich verswunnen is.
Du wüsst all lang, 
dat du gohn wull’t.
Man ik weet, de Hopen 
hollst du alltied noch
in dien smaale Hannen.

 

 

 

 

 

Verweiht

Dat lütje Hart in de heet Sand
seh ik vandag noch vöör mi.
Mit uns Fingers malt.
Wolang ist dat all her,
dormals an de witte Strand?

De Wind hett dat
all lang verweiht,
man ik leng mi torügg
un föhl dorbi:
Disse Kinnerglück
dat is all lang vörbi.


Dat weer een moie Tied,
as wi mitnanner spöölten.
Hebb’t wi dormaals all wüsst,
wat wi förnanner föhlten?

Nu spör ik de Truur in mi,
seih ok uns Hart nich mehr,
is wegspöhlt warrn döör’t Meer
liek as min Leev to di.
 

 

 

 

 

 

Geev mi dien Hannen

Du, geev mi din Hannen.
Ik will ehr hollen
wenn bang du büst.
Ik will ehr warmen,
wenn di dat kold is.
Ik will ehr straken
wenn dien Oogen
vull sünd van Traanen.
Avers ik will ehr lösslaaten,
wenn du freei wesen wullt.
All Daag un immer weer
So- as du alleen dat wullt!

 

 

 

 

 

 

 

Verspreeken

Ik kann di nich verspreeken
op Hannen di to dragen.
Ik kann di nich verspreeken,
de Sterns van de Häwen di to halen.
Ik kann di nich verspreeken
di jede Wunsch van dien Oogen aftolesen.

Man ik verspreek di
immer dor to ween
wann Nood du hest
un du mi brukst...

 

 

 

 

 

 

 

 

Verlooren Tied

Door weer so mennigeen Stünn
de ik met wachten henbrocht hebb.
Un alltied weer ik bang,
dat ik di verlor’n harr.

Ik gung so vööl Wegen
un wull di sehn.
Ik funn di nicht.
blots in min Drööm...

 

 

 

 

 

 

So mennig Daagen

Dat givt Dagen,
de sünd prall van Licht.
Sünnschien dringt
in de lesste Höörn van dien Hart.
Fraag nich, worüm.
Frei di över de hellen Stünn’n
wo dien Hart Flögel hett.

Dat givt Dagen,
de sünd vull van Schemen.
Düüsternis dringt dat Lechte
in uns Seel bisied.
Fraag nich, worüm.
Griep de Gelegenheid
üm Stillte in di sülm to finnen.

Dat givt Dagen
dor warrst du wies warrn,
dat di de Sünn ok
weer schien’n deiht
un all Schadden achter
de griese Wulken vergahn.
Du muttst blots wachten könen...

 

A_Pfeil

A_Pfeil
A_Pfeil

Riemsels

homeGIF